Ik ben officieel bitter geworden. Zwaan noemt het realistisch, ik houd het op bitter. Ik ben 26, het werd tijd. Ik schreef op deze plaats sowieso weinig, maar al helemaal niet over P. Dat moet er maar eens van komen. Hierbij het armzalige relaas van mij en P. Zoals Tom Lanoye schrijft in sprakeloos: x93Er woekert een hardnekkig misverstand, bij kenners en bij leken, dat schrijven x91bewarenx92 betekent. Vastleggen wat bestaan heeft, zoals het bestond. Het is natuurlijk andersom. Schrijven is vernielen, bij gebrek aan beter. Waar je over schrijft gaat dan pas en juist daardoor voorbij. Literatuur is loslaten. Schrijven is verdrijven.x94
Het begin
Maat K. en ik komen al meer dan twee jaar met veel plezier in cafxe9 E. te A. We troffen daar een gezellige vriendengroep op leeftijd. Drie leden vormden de harde kern, de vierde liepen we steeds mis. Tot op een goede dag in december 2008 de vierde vriend zich aandiende. Ik herinner me nog hoe ik maat K. op hem attendeerde. Hij stond aan de bar, was goed geconserveerd en droeg een overhemd. Precies K.x92s type. De kennismaking leerde ons dat je hem er goed bij kon hebben. Hij heette Paul. Naar goed gebruik van L. gebruiken we voor alle mannelijke hoofdrolspelers in ons leven slechts het initiaal. P. dus. Hij deed het voorstel met de groep naar cafxe9 Peter Beense te gaan. Dat lieten wij ons natuurlijk geen tweede keer zeggen, dus op een goede avond in januari (2009) gingen we met de hele meute naar het Rembrandtplein. Lang verhaal kort: ik hing om onverklaarbare redenen de hele avond aan hem en uiteindelijk bekten we in een ordinair etablissement tijdens een nummer van Renxe9 Froger. De volgende dag stelde hij per sms voor eens met zijn tweexebn af te spreken. Ik x96 katerig x96 wees dit subtiel van de hand. Ik zou hem immers toch wel treffen in cafxe9 E. Ik schreef in mijn dagboek: x93In principe wil ik absoluut niet op date. Omdat dates de hel zijn en ik heb er gewoon geen zin in. Ben xfcberhaupt niet zo met de mannen bezig, momenteel. En hij is 39. En ik weet niets van hem. Misschien is hij wel heel oppervlakkig en simpel. Het boezemt me allemaal angst in.x94 Een onverschilligheid die me nog op de koffie zou komen, maar dat later. De strekking na enkele cafxe9bezoeken was de volgende: x93Ik kan er kort over zijn: ik vind hem leuk. Ik word rustig van hem. Maar het kan natuurlijk nooit wat worden. Hij wil kinderen. Dat alleen al. En misschien is hij wel te saai, al vind ik dat niet echt.x94 Zwaan stond er als volgt in: x93Ik vind hem gewoon veel te oud. Heb nu ook alleen maar een heel stom beeld bij hem door de informatie die je geeft. Ik zal vast wel intens balen dat het juist nu net gebeurt terwijl we naar Antwerpen wil(l)(d)en. En misschien vind ik het ergens wel veelzeggend dat hij op zijn 39e nog niet getrouwd is (geweest). Mensen van zijn generatie trouwden namelijk nog. Hij is 'overgeschoten'. En hij lijkt zo anders dan Tom, de enige bejaarde die ik ooit zou willen. Als hij 50 wordt ben jij serieus 34. En als hij kinderen wil, ben jij voor je 30e moeder. Ik wil het eigenlijk niet al te serieus nemen, want wie zegt dat het een langlopende romance gaat worden, maar op de een of andere manier houd ik er toch rekening mee omdat hij oud is (god, hoe vaak kun je zeggen dat iemand oud is).x94
Enfin, ik bleef toch de hots houden. Er werd nog eens gebekt bij de kroeg en ik nam de tijd om uitgebreid te twijfelen, die luxe had ik toen immers. Tot op een goede avond in april maat K. me aanzei dat P. een scharrel had. Een klap in het gezicht. Opeens wilde ik hem ontzettend. Een licht depressieve periode brak aan. P. kreeg verkering met een collega van hem. Ik googlede haar en leerde dat haar helden Kluun en Madonna zijn en dat haar bovenarm gedecoreerd is met een tatoeage. Wat me enerzijds goed deed, maar anderzijds nog erger was. Hoe kon hij haar verkiezen boven mij? Maar goed, ik trok me terug, zoals dat hoort. Zwaan liet het er niet bij zitten en wisselde na een paar maanden een hartig woordje met hem. Dit resulteerde in een lafhartige liefdesverklaring van zijn kant.
De x91kernx92
Naar aanleiding van P.x92s ontboezemingen per sms sprak ik met hem af in Amsterdam. Een soort van date. Hij zei dat ik zijn vrouw was. Ik zei dat het een slecht idee was; hij en ik. Ik deed dit in de hoop dat hij me zou overtuigen, omdat ik niet te happig wilde zijn. Het had een averechts effect: hij trok zich terug. Ik initieerde een tweede date. Het werd de meest hoopvolle avond die ik ooit met hem beleefde. We gingen naar cafxe9 De Koe in Amsterdam, het was een mooie zomeravond. Hij legde nog maar weer eens hoe moeilijk de situatie/relatie met M. (zijn minnares) was. De hemel kleurde roze, hij vertelde over zijn corpsverleden. Ik was gelukkig. De volgende dag was ik opgelucht. Ik dacht: zo kan het ook, af en toe bekken en verder niets. Maar al snel schreef ik x93Kut. Volgens mij ben ik nu verliefd. Aanvankelijk voelde ik me prima bij de situatie. Dat doe ik op zich nog steeds wel, maar ik denk de he-le tijd aan P.x94 Hij haakte voor de verandering weer eens af en wees me af per sms. Ik wilde op zijn minst een goede afsluiting (oh utopie) en nodigde hem uit bij mijn ouders in dorp W. Ze waren op vakantie, ik had het rijk voor me alleen. Het leek een goed idee. Dus ik vond mezelf op een goede donderdagavond terug in het ouderlijk huis. Ik had muziek van Paul Kalkbrenner opgezet (dat leek me goede achtergrondmuziek) en dronk mezelf moed in met Martini. Hij was te laat. Uiteindelijk parkeerde hij de auto tegenover het huis. Ik hield me schuil achter een muurtje. Hij stapte uit (hij droeg een goed overhemd, maar de tekenende broek) en belde aan. Ik overwoog serieus niet open te doen, maar iets dreef me naar de voordeur. En zo zaten we daar op de bank. Er zat zox92n man op de bank. En ik moest het weer doen. Ik moest erover beginnen. Ik zei dat het prima was als hij me niet wilde, maar dat hij dat wel even moest zeggen, zodat ik ook door kon gaan (met leven). Dat lukte natuurlijk niet. Het resulteerde al met al weer in een liefdesverklaring. Ik koesterde inmiddels argwaan. Hij ging weg na beloofd te hebben orde op zaken te stellen met M. Grimmig dacht ik: ik moet het zien. En ik zag het natuurlijk nooit. Het eindigde zoals altijd met hem in teleurstelling. Dus ik was genezen. Ik verzoende me met het idee dat ik hem nog altijd wel leuk zou vinden, maar dat ik nu wist hoe hij was. Dat ging een tijdje goed. De details zijn te oninteressant om hier te melden, maar al met al modderde het een klein jaartje voort. Met ups and downs, zoals dat heet. Hij verklaarde me nog wel eens impliciet de liefde en stelde me even zo vaak teleur. Totdat een kleine twee maanden geleden maat K., P. en ik in een soort van therapeutisch groepsgesprek terechtkwamen. Maat K. vroeg hem op een goed moment wat hij nu eigenlijk wilde. Hij gaf schoorvoetend toe het nog steeds te willen proberen met mij. Wellicht konden we zelfs ooit kindjes nemen. Dat laatste klonk me bijna hilarisch in de oren, maar natuurlijk liet het me niet koud. En zo vond ik mezelf terug, anderhalf jaar na dato, met nog steeds hetzelfde talmende verlangen.
Het einde
Zwaan was uiteindelijk degene die me aanzette tot de confrontatie. Volgens haar kon ik maar het beste hem nog eenmaal x96 en dan goed x96 zeggen dat ik het nog wel zag zitten. Het was de enige manier om er vanaf te komen. Nog een enkel cafxe9bezoek noopte me uiteindelijk tot het schrijven van een brief. Een soort van liefdesbrief. Het kostte me nogal veel kracht om de brief op te stellen. Ik had hem al zoveel brieven geschreven, maar altijd met de premisse dat ze onverstuurd zouden blijven. Dat schrijft een stuk makkelijker. Nu was het echt en voor de laatste keer. Ik moest even mijn trots wegzetten, maar toen ging het wel. Ik schreef hem dat ik liever de brief niet had geschreven, maar dat ik er kennelijk niet vanaf kwam en dat ik hem nog steeds wilde. Dat de situatie in wezen heel simpel was: ik wilde het met hem proberen en dan moest hij nee of ja zeggen.
Aanvankelijk kwam hij met een x91ja, maar niet meteenx92 over de brug. Mijn omgeving was lyrisch, maar ik wist al beter. Hij ging me teleurstellen. En dat heeft hij gedaan. Het waren dode letters. Ik heb een maand lang niets meer van hem gehoord. Kennelijk krijg je niet altijd het einde dat je wilt. Maar nu is het dus onherroepelijk klaar. Ik ben klaar met theoriexebn bedenken over hoe het voor hem is. Het kan me geen reet meer schelen hoe het voor hem is. Ik heb er niets aan.
Moraal van het verhaal
Dit was het verhaal van P. en mij in een notendop. Ik kan nog meer citeren uit de 40.000 woorden die ik eraan wijdde in mijn dagboek, maar kernachtiger wordt het niet. Het was almaar meer van hetzelfde, het nietszeggende hetzelfde. Ik schreef hem talloze brieven. Allen met bijna dezelfde strekking. Hoe ik hem toch wel weer wilde (steevast na een fles wijn) en hoe het niet goed ging zo. Hoe het vol van beloftes was, maar nooit tot wasdom kwam.
Uiteindelijk is het het nooit geworden. Het is een laf verhaal en het wordt er mettertijd niet sterker van x96 integendeel. Al het kortstondige geluk en de hoop ten spijt. Het blijft een sof en een intense afwijzing.
Dus nu ben ik bitter. Ik ben er klaar mee. Men are crap. Ik kwam de afgelopen weken steeds toepasselijke liedjes en gedichten tegen. Ik heb geen zin nog langer een clichxe9 te zijn. Wat hij doet, moet hij zelf weten. Ik maak er geen deel van uit. Ik ben vergeten hoe hij eruit ziet, hoe hij ruikt en hoe het voelt als hij me aankijkt. Laat hem maar in zijn donkerblauwe ochtendjas De Telegraaf lezen, zwarte koffie drinken en een Marlboro opsteken. Ik ben er niet bij. Ik licht hierbij mijn hielen. Het is wachten op de onverschilligheid.
Tot slot een bitter gedicht dat ik voor hem schreef:
Blijf dan maar
verga op je kantoor
stik in die liefde
word alsmaar ouder
verlang maar niet meer naar groter en beter
sterf in je lafheid.
