x93Het was een kalme man. Veel meer onder controle [dan Ischa Meijer, red.], maar zeker niet zonder angsten. Hans ontroerde me erg. Ik kon ook na elf jaar nog in tranen uitbarsten als ik hem zag. Hoe hij liep, hoe hij de zolen van zijn schoenen versleet aan de buitenkant. Hoe weinig gewapend hij was, in tegenstelling tot ikzelf. Hoe onschuldig hij kon zijn.x94

Viel u daarop, vraagt de interviewer.

x93Tuurlijk. Bange mannen zijn de enige die de moeite waard zijn. AL die zelfverzekerde types, daar heb ik niets mee. Ik ben goed met bange mannen. Nog zox92n zin uit het logboek. Zoals je honden- en paardenfluisteraars hebt, ben ik een bangemannenfluisteraar. Ik word van de weeromstuit dapper als iemand nog banger is dan ik. En ik heb erover nagedacht waarvoor ik bang ben dus ik kan dan lekker gaan sleutelen aan de ander.x94

Een herkenbaar verlangen. Vandaag verscheen Het kind en ik, de onafgemaakte memoires van Hans van Mierlo  met een inleiding van Connie Palmen. Ze beschrijft de grootse man in het legendarisch geworden verkiezingsfilmpje van D66 als volgt: x93Dat iconisch geworden beeld, die man in een ruim gevallen regenjas, de kraag opgeslagen, een verwoestend knap gezicht, een oogopslag waarin verlegenheid en zelfvertrouwen schijnbaar moeiteloos samengaan. Een acteur die niet kan liegen, en daarom niet kan spelen, zo iemand zie ik.x94

De memoires zijn onvolledig en dat is doodzonde. Van Mierlo beschrijft zijn ervaring van de Tweede Wereldoorlog met inachtneming van al het menselijke streven en onvermogen. Connie zegt dat hij net als alle ambitieuze mensen in zijn leven alles gedaan heeft waar hij als de dood voor was.

Het is bijna een jaar geleden dat Zwaan en ik een oneindige Keizersgracht afliepen, op weg naar de afscheidsbijeenkomst van een bange, grote man.  Erna gingen we naar Eik en Linde, alwaar ik op een verkeerde manier kritisch bevraagd werd over HAFMO door mijn eigen bange man. Een jaar verder, ben ik niet veel wijzer, al het gefluister ten spijt. Maat K. heeft daarentegen grote vorderingen gemaakt. Na een jaar mannen van uiteenlopend allooi verkend te hebben, lijkt ze vandaag de liefde definitief te beklinken. Een soepel traject van minder dan een maand heeft haar alles gebracht wat ze ooit zocht. Ik moet er nog even aan wennen. Aankomende zomer is het vijftienjarig jubileum van onze vriendschap. Wij, maat K en ik, waren altoos kneuzen in de liefde. De bespreking van schermutselingen langs grachten in Amsterdam, op de bank op zondagavond, onderwijl luisterend naar pathetische muziek, vormde een wezenlijk kenmerk van ons bondgenootschap. Het is vreemd dat alles nu anders lijkt te worden. Het is alsof ze de overstap maakt naar een volwassen, normaal bestaan, terwijl ik nog precies zo ben zoals altijd. Volgens Zwaan willen wij andere dingen in het leven en is een dergelijk bestaan ons  niet gegeven. Ze heeft gelijk, denk ik. Ons heeft een normaal bestaan nooit gepast. Op zoek naar bange mannen kom ik vooral mijn eigen angsten tegen.

Bange mannen is a post from Het is een verschutting.

Uit: Madame Bovary – Gustave Flaubert

De sterren ontroeren is a post from Het is een verschutting.

Het begin

Maat K. en ik komen al meer dan twee jaar met veel plezier in cafxe9 E. te A. We troffen daar een gezellige vriendengroep op leeftijd. Drie leden vormden de harde kern, de vierde liepen we steeds mis. Tot op een goede dag in december 2008 de vierde vriend zich aandiende. Ik herinner me nog hoe ik maat K. op hem attendeerde. Hij stond aan de bar, was goed geconserveerd en droeg een overhemd. Precies K.x92s type. De kennismaking leerde ons dat je hem  er goed bij kon hebben. Hij heette Paul. Naar goed gebruik van L. gebruiken we voor alle mannelijke hoofdrolspelers in ons leven slechts het initiaal. P. dus. Hij deed het voorstel met de groep naar cafxe9 Peter Beense te gaan. Dat lieten wij ons natuurlijk geen tweede keer zeggen, dus op een goede avond in januari (2009) gingen we met de hele meute naar het Rembrandtplein. Lang verhaal kort: ik hing om onverklaarbare redenen de hele avond aan hem en uiteindelijk bekten we in een ordinair etablissement tijdens een nummer van Renxe9 Froger. De volgende dag stelde hij per sms voor eens met zijn tweexebn af te spreken. Ik x96 katerig x96 wees dit subtiel van de hand. Ik zou hem immers toch wel treffen in cafxe9 E. Ik schreef in mijn dagboek: x93In principe wil ik absoluut niet op date. Omdat dates de hel zijn en ik heb er gewoon geen zin in. Ben xfcberhaupt niet zo met de mannen bezig, momenteel. En hij is 39. En ik weet niets van hem. Misschien is hij wel heel oppervlakkig en simpel. Het boezemt me allemaal angst in.x94 Een onverschilligheid die me nog op de koffie zou komen, maar dat later. De strekking na enkele cafxe9bezoeken was de volgende: x93Ik kan er kort over zijn: ik vind hem leuk. Ik word rustig van hem. Maar het kan natuurlijk nooit wat worden. Hij wil kinderen. Dat alleen al. En misschien is hij wel te saai, al vind ik dat niet echt.x94 Zwaan stond er als volgt in: x93Ik vind hem gewoon veel te oud. Heb nu ook alleen maar een heel stom beeld bij hem door de informatie die je geeft. Ik zal vast wel intens balen dat het juist nu net gebeurt terwijl we naar Antwerpen wil(l)(d)en. En misschien vind ik het ergens wel veelzeggend dat hij op zijn 39e nog niet getrouwd is (geweest). Mensen van zijn generatie trouwden namelijk nog. Hij is 'overgeschoten'. En hij lijkt zo anders dan Tom, de enige bejaarde die ik ooit zou willen. Als hij 50 wordt ben jij serieus 34. En als hij kinderen wil, ben jij voor je 30e moeder. Ik wil het eigenlijk niet al te serieus nemen, want wie zegt dat het een langlopende romance gaat worden, maar op de een of andere manier houd ik er toch rekening mee omdat hij oud is (god, hoe vaak kun je zeggen dat iemand oud is).x94

Enfin, ik bleef toch de hots houden. Er werd nog eens gebekt bij de kroeg en ik nam de tijd om uitgebreid te twijfelen, die luxe had ik toen immers. Tot op een goede avond in april maat K. me aanzei dat P. een scharrel had. Een klap in het gezicht. Opeens wilde ik hem ontzettend. Een licht depressieve periode brak aan. P. kreeg verkering met een collega van hem. Ik googlede haar en leerde dat haar helden Kluun en Madonna zijn en dat haar bovenarm gedecoreerd is met een tatoeage. Wat me enerzijds goed deed, maar anderzijds nog erger was. Hoe kon hij haar verkiezen boven mij? Maar goed, ik trok me terug, zoals dat hoort. Zwaan liet het er niet bij zitten en wisselde na een paar maanden een hartig woordje met hem. Dit resulteerde in een lafhartige liefdesverklaring van zijn kant.

De x91kernx92

Naar aanleiding van P.x92s ontboezemingen per sms sprak ik met hem af in Amsterdam. Een soort van date. Hij zei dat ik zijn vrouw was. Ik zei dat het een slecht idee was; hij en ik. Ik deed dit in de hoop dat hij me zou overtuigen, omdat ik niet te happig wilde zijn. Het had een averechts effect: hij trok zich terug. Ik initieerde een tweede date. Het werd de meest hoopvolle avond die ik ooit met hem beleefde. We gingen naar cafxe9 De Koe in Amsterdam, het was een mooie zomeravond. Hij legde nog maar weer eens hoe moeilijk de situatie/relatie met M. (zijn minnares) was. De hemel kleurde roze, hij vertelde over zijn corpsverleden. Ik was gelukkig. De volgende dag was ik opgelucht. Ik dacht: zo kan het ook, af en toe bekken en verder niets. Maar al snel schreef ik x93Kut. Volgens mij ben ik nu verliefd. Aanvankelijk voelde ik me prima bij de situatie. Dat doe ik op zich nog steeds wel, maar ik denk de he-le tijd aan P.x94 Hij haakte voor de verandering weer eens af en wees me af per sms. Ik wilde op zijn minst een goede afsluiting (oh utopie) en nodigde hem uit bij mijn ouders in dorp W. Ze waren op vakantie, ik had het rijk voor me alleen. Het leek een goed idee. Dus ik vond mezelf op een goede donderdagavond terug in het ouderlijk huis. Ik had muziek van Paul Kalkbrenner opgezet (dat leek me goede achtergrondmuziek) en dronk mezelf moed in met Martini. Hij was te laat. Uiteindelijk parkeerde hij de auto tegenover het huis. Ik hield me schuil achter een muurtje. Hij stapte uit (hij droeg een goed overhemd, maar de tekenende broek) en belde aan. Ik overwoog serieus niet open te doen, maar iets dreef me naar de voordeur. En zo zaten we daar op de bank. Er zat zox92n man op de bank. En ik moest het weer doen. Ik moest erover beginnen. Ik zei dat het prima was als hij me niet wilde, maar dat hij dat wel even moest zeggen, zodat ik ook door kon gaan (met leven). Dat lukte natuurlijk niet. Het resulteerde al met al weer in een liefdesverklaring. Ik koesterde inmiddels argwaan. Hij ging weg na beloofd te hebben orde op zaken te stellen met M. Grimmig dacht ik: ik moet het zien. En ik zag het natuurlijk nooit. Het eindigde zoals altijd met hem in teleurstelling. Dus ik was genezen. Ik verzoende me met het idee dat ik hem nog altijd wel leuk zou vinden, maar dat ik nu wist hoe hij was. Dat ging een tijdje goed. De details zijn te oninteressant om hier te melden, maar al met al modderde het een klein jaartje voort. Met ups and downs, zoals dat heet. Hij verklaarde me nog wel eens impliciet de liefde en stelde me even zo vaak teleur. Totdat een kleine twee maanden geleden maat K., P.  en ik in een soort van therapeutisch groepsgesprek terechtkwamen. Maat K. vroeg hem op een goed moment wat hij nu eigenlijk wilde. Hij gaf schoorvoetend toe het nog steeds te willen proberen met mij. Wellicht konden we zelfs ooit kindjes nemen. Dat laatste klonk me bijna hilarisch in de oren, maar natuurlijk liet het me niet koud. En zo vond ik mezelf terug, anderhalf jaar na dato, met nog steeds hetzelfde talmende verlangen.

Het einde

Zwaan was uiteindelijk degene die me aanzette tot de confrontatie. Volgens haar kon ik maar het beste hem nog eenmaal x96 en dan goed x96 zeggen dat ik het nog wel zag zitten. Het was de enige manier om er vanaf te komen. Nog een enkel cafxe9bezoek noopte me uiteindelijk tot het schrijven van een brief. Een soort van liefdesbrief. Het kostte me nogal veel kracht om de brief op te stellen. Ik had hem al zoveel brieven geschreven, maar altijd met de premisse dat ze onverstuurd zouden blijven. Dat schrijft een stuk makkelijker. Nu was het echt en voor de laatste keer. Ik moest even mijn trots wegzetten, maar toen ging het wel. Ik schreef hem dat ik liever de brief niet had geschreven, maar dat ik er kennelijk niet vanaf kwam en dat ik hem nog steeds wilde. Dat de situatie in wezen heel simpel was: ik wilde het met hem proberen en dan moest hij nee of ja zeggen.

Aanvankelijk kwam hij met een x91ja, maar niet meteenx92 over de brug. Mijn omgeving was lyrisch, maar ik wist al beter. Hij ging me teleurstellen. En dat heeft hij gedaan. Het waren dode letters.  Ik heb een maand lang niets meer van hem gehoord. Kennelijk krijg je niet altijd het einde dat je wilt. Maar nu is het dus onherroepelijk klaar. Ik ben klaar met theoriexebn bedenken over hoe het voor hem is. Het kan me geen reet meer schelen hoe het voor hem is. Ik heb er niets aan.

Moraal van het verhaal

Dit was het verhaal van P. en mij in een notendop. Ik kan nog meer citeren uit de 40.000 woorden die ik eraan wijdde in mijn dagboek, maar kernachtiger wordt het niet. Het was almaar meer van hetzelfde, het nietszeggende hetzelfde. Ik schreef hem talloze brieven. Allen met bijna dezelfde strekking. Hoe ik hem toch wel weer wilde (steevast na een fles wijn) en hoe het niet goed ging zo. Hoe het vol van beloftes was, maar nooit tot wasdom kwam.

Uiteindelijk is het het nooit geworden. Het is een laf verhaal en het wordt er mettertijd niet sterker van x96 integendeel. Al het kortstondige geluk en de hoop ten spijt. Het blijft een sof en een intense afwijzing.

Dus nu ben ik bitter. Ik ben er klaar mee. Men are crap. Ik kwam de afgelopen weken steeds toepasselijke liedjes en gedichten tegen. Ik heb geen zin nog langer een clichxe9 te zijn. Wat hij doet, moet hij zelf weten. Ik maak er geen deel van uit. Ik ben vergeten hoe hij eruit ziet, hoe hij ruikt en hoe het voelt als hij me aankijkt. Laat hem maar in zijn donkerblauwe ochtendjas De Telegraaf lezen, zwarte koffie drinken en een Marlboro opsteken. Ik ben er niet bij. Ik licht hierbij mijn hielen. Het is wachten op de onverschilligheid.

Tot slot een bitter gedicht dat ik voor hem schreef:

Blijf dan maar

verga op je kantoor

stik in die liefde

word alsmaar ouder

verlang maar niet meer naar groter en beter

sterf in je lafheid.

Bitter is a post from Het is een verschutting.

x93Over nieuwe wegen zoeken waar oude zijn vastgelopen: We hebben niet de pretentie ze te vinden, maar de opdracht ze te zoeken.x94 x96 Hans van Mierlo

Deze week sprak x91het volkx92 zich uit over de toekomst van Nederland. De VVD werd de grootste partij en de PVV de grootste winnaar met 24 zetels in de Tweede Kamer. Ik werk bij het ministerie van OCW en daar werd al weken gespeculeerd over een eventuele uitslag en de gevolgen hiervan voor bijvoorbeeld het onderwijs. Ik bemerkte bij mezelf dat ik meeging in een redelijke discussie over de formatie. Het leek bijna normaal om de PVV als potentixeble regeringspartij te beschouwen. Ik vervulde desalniettemin bezorgd mijn burgerplicht door met Zwaan te flyeren voor de meest beschaafde en hervormingsgezinde partij. Er moest een einde komen aan vier jaar stilstand.

Op de verkiezingsavond zelf hield ik me bezig met de eigen partij. We vierden ordinair feest met onze intelligente partijgenoten. Het was warm en hoopvol.

De volgende dag nam ik op mijn werk de uitslag door. Er werd serieus rekening gehouden met een coalitie van VVD-PVV-CDA. Aanvankelijk nam ik dit voor kennisgeving aan. Toen ik de volgende dag op het nieuws hoorde dat Henk Kamp de VVD sterk aanried toch de PVV als realistische coalitiepartner te beschouwen, brak er iets in me. Alle democratische beginselen ten spijt vind ik dat geen enkele politieke partij ooit met Wilders c.s. zou moeten samenwerken. Het is een onfatsoenlijke partij, die alle beginselen van de rechtsstaat en respect voor mensenrechten met voeten treedt. Daar moet je niet eens mee praten. Het is toch onbestaanbaar dat we die mensen het pluche gunnen? I hate to say it, maar in zox92n land wil ik niet leven. Daarom was ik zo blij toen Onze Grote Leider de PVV als eerste uitsloot. Omdat het nooit een optie mag zijn met een harteloze partij zaken te doen. Het is een bezoedeling van het ambt en het zou grote schade toebrengen aan het imago van Nederland in de wereld.

Wij zouden dit nooit moeten accepteren. Als Wilders gaat regeren zal ik protesterend op het Binnenhof staan. Het kan me geen zak schelen dat 1,5 miljoen mensen op hem gestemd hebben. Dat deden deze mensen vier jaar geleden ook, maar dan op de SP en toen hoorde je niemand over een cordon sanitaire. Zolang de PVV niet 51% van de stemmen binnenhaalt, zijn wij ze niets schuldig. Ze verdienen het niet om te regeren. In alle discussie lijkt te worden vergeten dat het om mensen gaat. De VVD is x91bereidx92 de ontwikkelingssamenwerking te korten. Hoe durven ze? In tijden van globale economische crisis zijn dat de mensen die het het zwaarst te verduren hebben. En dan moeten we ons slechts op onze eigen mensen richten?! Moeten wij serieus eerder de uitkeringstrekkers sponsoren, die hun kinderen opvoeden tot volgevreten harteloze PVV-stemmers of zijn wij barmhartig voor Afrika, waar moeders hun kinderen machteloos in hun armen moeten zien sterven?

Ik ga in protest wanneer wij dit rechtse kabinet het daglicht toebedelen. Ook al is het een strategische optie en dient het een hoger plan om de PVV te ontmantelen, ik vind het in geen enkel scenario geoorloofd. Ik zou direct mijn partijlidmaatschap opzeggen als mijn club met die idioten om de tafel ging. Het zou een zwarte pagina in onze geschiedenisboeken zijn.

Ik ben helemaal geen mens om de barricade op te gaan, maar we lijken collectief te vergeten waar het hier om gaat. Het gaat om beschaving. Is iedereen x96 door wat rumoerige financixeble omstandigheden x96 plotseling onbarmhartig geworden? Waar is het mededogen gebleven? En waar het draagvlak voor Paars-Plus, de enige coalitie die ons zal hervormen en ons toekomstbestendig maken? De agenda van hoop en optimisme, de ronduit hilarische titel die Wilders zijn partijprogram meegaf, kan enkel uitgevoerd worden door partijen die met een open blik naar de veelkleurige toekomst van Nederland in de wereld kijken.

Bij een bedroevende verkiezingsuitslag is a post from Het is een verschutting.

Ik was nooit zox92n puber die politiek besef heeft. Sinds ik mocht stemmen, stemde ik wel op D66. Deels om mijn christelijke afkomst af te zweren, maar voornamelijk omdat ik hield van het idee dat mensen zo vrij mogelijk gelaten dienen te worden. Mensen moeten vrij zijn alles te doen wat ze willen. Die vrijheid wordt slechts begrensd door de grondrechten van andere mensen.

Toen het Nederlands Filmfestival in 2006. Zwaan en ik gingen naar de documentaire x91Wat ik nog te schrijven droomx92 over Hans van Mierlo. Ik was vroeg ter plaatse en op de gracht vroeg Roger van Boxtel me waar hij de MacDonalds kon vinden. Een politiek momentje. Ondertussen stond ik onrustig te wachten op Zwaan en sloeg ik allerhande politieke prominenten gade. Alexander Pechtold, Femke Halsema, Thom de Graaff. Harry Mulisch was er x96 uiteraard x96 ook. En Connie en Hans. Het was de eerste keer dat ik Connie Palmen en Hans van Mierlo zag en de enige keer dat ik ze samen heb gezien. Maat K. rapporteerde per sms dat ze Connie en Hans bijna met de fiets had aangereden op de gracht.

De documentaire bestendigde mijn politieke voorkeur en x96 misschien belangrijker nog x96 betekende het definitieve einde van mijn tot dan toe slapende geloof. Ik had het vraagstuk God tot die tijd voor me uit geschoven en functioneerde met een sympathiek geloof in ruste. Totdat ik Hans in de documentaire hoorde zeggen: x93De kracht van een katholieke gemeenschap, van iedere religieuze gemeenschap, is de veiligheid die het gevoel geeft dat je allemaal op dezelfde god afkoerst. En die veiligheid valt natuurlijk weg als je ineens bedenkt, eerst met grote schrik en dan steeds meer onontkoombaar, maar, het is gewoon niet waar. En dan wordt alles toch lastiger, eigenlijk. De richting is weg.x94 Toen ik dat hoorde wist ik dat het waar was en dat ik dat eigenlijk allang wist. Ik wist toen dat God niet bestaat en kon nooit meer terug naar het geloof. Want ik wist nu dat het niet waar was. Waarom ik daar de woorden van HAFMO voor nodig had, weet ik niet, maar het maakte diepe indruk op me. Zwaan volgde me in dit besef, godzijdank. Onze ontwikkeling verliep simultaan.

Zwaan en ik werden een jaar of wat later lid van D66 en hebben ons sinds die tijd trots gevoeld om bij de club van intelligente en beschaafde mensen te horen. Ook dit besef werd steeds meer onontkoombaar; dat we hierbij hoorden. Ik houd niet van verenigingen, clubs en partijen, maar hier vonden we wat we in onze jeugd, ons milieu en zelfs onze nabije omgeving misten.

En nu is hij dood. Ik las de doodsaanzegging op Twitter en informeerde Zwaan en Maat K. onmiddellijk. Bij Pauw en Witteman werd het vriend Marcel van Dam te machtig. De man kreeg het te kwaad door de dood van een zo dierbare vriend. Ook ik hield het niet droog (al zegt dat weinig). En ik moest aldoor maar aan Connie denken, die weer een grote liefde ten grave moest dragen. Toegegeven, dat is het risico dat je loopt met een oudere zielemaat, zoals Zwaan fijntjes opmerkte, maar toch, het is niet te doen.

Wat je dan doet is alle kranten opkopen en hopen op mooie stukken en hartverscheurende annonces. Die waren er in overvloede. x93Mijn prachtige man is doodx94 schreef Connie Palmen. Ik vroeg me al af hoe ze de vorige rouwadvertentie (x93Mijn man is doodx94) moest overtreffen. Zo dus.

Afgelopen dinsdag voegden Zwaan en ik ons naar de Rode Hoed in Amsterdam, waar een herdenking voor Hans van Mierlo, onze grote leider, zou plaatsvinden. Ik stond in de hal toen Connie binnenkwam. Haar gezicht zag er gescheurd van verdriet uit, maar ze leek ook trots. Terecht. Tijdens de toespraken keek ik steeds naar haar (okxe9, ook omdat we slechte plaatsen hadden en de sprekers niet goed konden zien). Ze hield zich kranig en lachte om de herinneringen van Els Borst. En weer rees het besef dat we allen schatplichtig zijn aan deze grootse man.

Erna gingen we naar cafxe9 Eik en Linde waar een kennis mij vroeg wat Hans van Mierlo x93nu eigenlijkx94 bereikt had in zijn leven. Hij doelde op de gekozen burgemeester. Een dergelijke vraag zegt alles over degene die de vraag stelt. Hoe klein mensen denken. Hoe beperkt hun intellectueel vermogen is. Hij vroeg me x96 trucje gejat uit de Tweede Kamer – hem drie voorbeelden te geven. Ik gaf er vijf en velde in gedachten mijn oordeel over hem. Natuurlijk hoeft niet iedereen larmoyant te zijn over deze dood. Maar het is heel erg dat de mensen die zo goed kunnen leven en zo inspirerend zijn, dood gaan. En dat ik me alleen nog maar omringd voel door mensen die er geen reet van snappen, die hun hele leven niets onder ogen durven komen, die niets zien en lethargisch door het leven gaan. Dat is heel erg. Het is zonde. Het zijn verspilde levens.

Ik maak me geen illusies over mezelf, maar het helpt me dat er helden bestonden, die je op een verloren dinsdagmiddag in een stinkende trein, die door een grijs landschap mensen van de ene zielloze plaats naar de andere vervoert, leren hoe het moet.

Mijn prachige man is dood, moest Connie Palmen vorige week laten weten. De oprichter van mijn partij en mijn inspirator is overleden, moest D66-voorman Alexander Pechtold meedelen. Maar Van Mierlox92s dood reikt verder: de verpersoonlijking van een ideaal, een tijd en een Nederland is heengegaan. (De Groene Amsterdammer)

Haar prachtige man is dood is a post from Het is een verschutting.

Jukebox is a post from Het is een verschutting.

Romantisch tafelen is a post from Het is een verschutting.

Toch vind ik dat ik de dood van Ramses niet onvermeld op dit weblog mag laten. Hij stierf op mijn eerste werkdag. Net voordat ik met de nieuwe collegae ging lunchen, checkte ik mijn telefoon. Ik had een aantal berichten van mensen die me succes wensten met mijn nieuwe werk. Ook was er een bericht van P. die me Ramsesx92 dood aanzegde. Ik had geen tijd om dit te verwerken, de kantine wachtte immers. Ik zweeg tegenover mijn collegax92s, want ik wilde mijn x91rouwx92 niet delen. Er bestond immers het risico dat er misplaatste grappen gemaakt zouden worden en ik kon niet op mijn eerste dag mijn collegax92s verbaal te lijf gaan. Dus ik zei niets toen ik mensen op de gang Sammy hoorde zingen. Op de kamer waar ik werkte werd het nieuws in de middag bekend. Collega E. zocht oude filmpjes op Youtube. Ik deelde voorzichtig mijn gevoelens voor Ramses en zei dat ik het vroeger zox92n knappe man vond. Men lachte. Ik zweeg.

Ramses stierf op een dinsdag. Een dinsdag waarop maat K. en ik naar cafxe9 Eik en Linde zouden gaan. Maar de plannen waren reeds gewijzigd. Ik ging met mijn vader naar een concert van Maarten van Roozendaal en bovendien wilde ik bepaalde mensen een tijdje niet zien.

Dat we wat gemist hebben die avond werd me al snel duidelijk. Het bleek dat het biljart tijdig werd opgedoekt en dat iemand achter de piano plaats had genomen. Ramsesx92 liederen werden tot diep in de nacht gezongen. Onze harten bloedden door deze wetenschap, maar we hebben onszelf getroost met de gedachte dat Gerard Alderliefste wellicht ook aanwezig was geweest.

Omdat we toch iets wilden doen, desnoods een zinloze daad, trokken maat K. en ik de volgende maandag naar Carrxe9 om de zanger de laatste eer te bewijzen. In een doodstille rij schuifelden we langs de baar. Een minuut lang staarden we naar de kist, die veel te klein leek om zo een grootse man in zich te dragen. Er viel niets te zeggen.

Vanzelfsprekend maakten we erna de tocht naar Eik en Linde, langs het Sarphatihuis. Het drong tot ons door dat we nooit meer naar binnen hoefden te turen bij de Italiaan of bij het verzorgingstehuis zelf. We zouden Ramses Shaffy nooit meer zien. Op dit besef hebben we enkele glazen gedronken in het cafxe9 waar ik ooit even met hem mocht spreken. Maat K. wist me nog te vertellen dat de god van Amsterdam eens aan ons refereerde als x93de dames met de lange benenx94. Ach, Ramses. Alles gaat altijd voorbij.

Het is stil in Amsterdam is a post from Het is een verschutting.

Sinds een maand ben ik lid van de Cosmopolitan. Word nooit lid van de Cosmopolitan. Hieronder een paar tergende quotes uit this monthx92s issue:

x93Verzucht jij ook dat er te weinig uren in een dag zitten?x94

x93Maandagochtend. Na een lekker weekend begin je met frisse moed aan de nieuwe week. Je voornemens voor die dag: je inbox opschonen, die mailing versturen, na je werk direct door naar de sportschool en uit eten gaan met een paar vriendinnen.x94

x93Brutale meisjes hebben de halve wereld. En ook nog eens een zakcentje over. Want in deze krappe tijden is het heus niet gek om af te dingen of te vragen om korting in je favoriete zaakje.x94

x93Veel vrouwen trappen in de val: ze willen iedereen te vriend houden en zijn txe9 beleefd. Cosmox92s Anne gaat op cursus en haalt de bitch in zichzelf naar boven.x94

x93Denk jij dat al je financixeble beslissingen worden gestuurd door je gezonde verstand? Mis, je onderbewustzijn is de schuldige.x94

x93We love winterseks.x94

x93De vijf grootste seksleugens van mannen.x94

x93Hij wil seks, jij wilt liefde.x94

x93Opvallend, vrouwen worden vaak verliefd op een onenightstand, mannen zelden. Hoe komt dat toch? Antwoord: mannen zien seks vaak als doel op zich. Vrouwen hopen dat er, door met hem te vrijen, een band ontstaat.x94

x93Zeur niet om nog een ritje in de liefdesachtbaan, want de kans is groot dat je misselijk wordt.x94

Nino: x93Heel simpel gezegd zijn alle mannen vieze honden. Vrouwen denken continu aan het krijgen van een relatie.x94

x93Lieve planeet Mars, het is een frustratie van veel vrijgezelle vrouwen in mijn omgeving: mannen die na een leuke date ineens van de aardbodem verdwenen lijken te zijn. Die hun telefoon niet meer opnemen en niet antwoorden op smsx92jes. Mannen vinden zichzelf enorm direct, maar als het om vrouwen gaat, lijken jullie regelmatig je tong en je vermogen tot het intikken van een berichtje kwijt te zijn. Als je geen zin meer hebt in contact, waarom zeg je dat dan niet gewoon? Is het bindingsangst? Geen zin in x91moeilijke vragenx92? Opheldering is welkom, want de dames worden tijdens het wachten gek van onzekerheid.x94
Marcel: x93Terechte vraag, Venus. Maar hij valt natuurlijk wel onder het kopje x91vragen naar de bekende weg.x92 Je weet het antwoord immers al lang. Het is zelfs waarschijnlijk dat je onlangs nog erg om het antwoord hebt gelachen toen je de film keek die specifiek over dit onderwerp gaat: Hex92s just not that into you. En die titel, nou, dat is de spijker op zx92n kop. Leuke date gehad en toch niks gehoord? Sorry, maar dan is de meneer in kwestie niet gexefnteresseerd in een vervolg.x94 (Enzovoort, enzovoort).

x93In de serie Entourage speelt Adrian Grenier (33) upcoming filmster Vincent Chase. Cosmox92s Annemarie ontmoette deze Hollywood hottie in Amsterdam en kreeg opeens wiebelknieeen.x94

x93Alles wat je altijd al wilde weten over mannen.x94

x93Je komt de ware steeds maar niet tegen en het voelt alsof je gedoemd bent om tot het single-bestaan. Cheer up!x94

Okxe9, waar moet ik beginnen. Er wordt door dit blad een bepaald beeld van x91de vrouwx92 geschetst. Vrouwen zijn emotionele wezens die zich maar beter niet met geldzaken bezig kunnen houden en veel te lief zijn. Single vrouwen zijn wanhopig en smsx92en mannen na een date plat, omdat ze het liefst volgende week nog met hem willen trouwen. Helaas laten die mannen nooit meer wat van zich horen. Vrouwen en mannen komen van twee verschillende planeten en snappen niets van elkaar. Vrouwen zeuren en willen liever knuffelen dan seks. Alle mannen zijn honden. Toch willen vrouwen er goed uit blijven zien voor die x91hondenx92; niet voor niets rennen ze zo vaak als mogelijk naar de sportschool.

Ik neem aanstoot aan deze teksten uit de Cosmo. Niet omdat ik mezelf in dit profiel van de vrouw herken en me op mijn plaats gezet voel. Nee, het is juist het tegenovergestelde. Ik geloof niet in die x91mannen komen van Mars en vrouwen van Venusx92-crap. Ja, er zijn mannen die verdacht veel weg hebben van onfatsoenlijke horndogs. Maar dat zijn niet de echt interessante, slimme en beschaafde mannen. En vrouwen laten zich niet altijd door hun emoties leiden. Laat ik mijzelf eens als voorbeeld nemen. Ik jank niet de hele dag. Ik ga ontzettend verstandig met geld om, houd zelfs de hand op de knip. Ik bestook mannen nooit met smsx92jesx92, ik wacht wel totdat zij beginnen. Ik ben nog nooit actief op zoek gegaan naar een man en ik haat de sportschool.

Het is pertinent verkeerd om vrouwen het idee te geven dat ze een man nodig hebben. Alsof je dat trouwens nog wil na het lezen van de Cosmo; mannen zijn toch allemaal seksbeluste zakken. Verder staat het blad ook helemaal vol met sekstips om je relatie spannend te houden. Want als je dan eenmaal een kerel aan de haak geslagen hebt, moet je hem natuurlijk wel tevreden houden; voor jou tien anderen. Ik zou willen zeggen: ophoeren Cosmo. Serieus. Stop met het verkeerd informeren van je lezeressen. Want als je als vrouw niet zo stevig in je schoenen staat (en daar staan wij toch bekend om, om onze x91onzekerheidx92) en je leest maand in, maand uit deze crap, dan komt er een dag dat je erin gaat geloven. De media heeft veel effect op mensen die niet zo zelfverzekerd zijn, dat is inmiddels wel bekend. Nu kan je natuurlijk zeggen: die vrouwen hebben er toch zelf voor gekozen om lid te worden van zox92n blad. Dat is helemaal waar. Daarom kan ik er ook niet zo veel aan doen, behalve een protest schrijven op dit weblog en het tijdschrift zo snel als het kan opzeggen.

En als de wiedeweerga lid worden van Opzij. 

Cosmo? Cosno! is a post from Het is een verschutting.

Mede mogelijk gemaakt door Zwaan 2.

Jukebox is a post from Het is een verschutting.